“Sence ben deli miyim?” “Diyelim ki benim gibi biri sana geldi hangi tanıyı koyarsın?” “Bana çevremdekiler çok dengesizsin/sinirlisin diyorlar neden sence?” diyenler bir kenara “Ben kesin depresyondayım” ya da “Bence ben bipolarım” gibi bize hazır tanı ile gelenler ve tabii ki “Sen psikologsun bilirsin” “Şimdi sen ilaç yazabiliyor musun” “Sizin iş ne güzel ya oturduğun yerden dinleyerek para kazanıyorsun” diyen meraklıları için biraz bizim mesleğe değinelim. Öncelikle hepimizin hayatında birtakım zorluklar olduğunu ya da birçoğumuzun başından geçmiş travmalar olabileceğini hatırlayalım. Ayrıca öyle birkaç gün üzgün hissettik diye hemen depresyona girmediğimiz gibi biraz agresif davrandığımız için de öfke kontrolü olmayan bir birey olmadığımız konusunda da anlaşalım. Psikoterapi, kabaca bireyin işlevsiz duygu, düşünce ve davranışlarını değiştirmeyi amaçlar. Bu noktada psikologlar ise problemler ile başa çıkamayıp profesyonel destek almaya yani aslında değişmeye karar veren danışanlara bu yolculuklarında eşlik eden uzmanlardır. Düşünülenin aksine, psikologlar danışana mutluluk vadetmek yerine onların geçmiş ve bugünkü problemlerini anlamaya ve çözmeye çalışmayı, kendilerini keşfetmelerini sağlamayı, kendileriyle ve başkalarıyla işlevsiz olan ilişkilerinde yeni deneyimler sağlamayı hedefler. Diğer meseleye gelirsek, elbette bu mesleğin öncelikle kendimizi ve diğer insanları anlamak açısından birçok avantajı var ancak artık kabul edelim psikologluk bir yaşam stili değil sadece bir meslek ve tabii ki biz de işimizi özel hayatımıza taşımıyoruz. O yüzden “Sen nasıl psikologsun” “Önce kendini tedavi et” gibi kalıpları artık bir kenara bırakalım. Yazıyı bitirirken çok değerli bir hocamızın bu konuda nokta atışı yapan bir sözünü de buraya bırakıyorum: “Her psikoloji öğrencisi yaralı bir kuştur.”